De mens met de vele gezichten

de mens met de vele gezichtenDelf mijn gezicht op
“Delf mijn gezicht op
maak me mooi
Wie wordt ontmaskerd,
wordt gevonden.

En zal zichzelf opnieuw verstaan
En leven bloot en onomwonden,
aan niets of niemand meer ten prooi - 
en zo verbonden.”
uit: De maskermaker

  • Wil je ook zo graag gevonden worden?
  • Gevonden worden met al de krassen op je ziel die je in de loop van je leven hebt opgelopen?
  • Heb je de moed om in de spiegel te kijken?

Te kijken in de spiegel van je ziel en daarin al je littekens tegen te komen die je het liefst voor jezelf en zeker  voor de ander, verborgen wilt houden?

  • Blijf je ook het liefst onzichtbaar achter je veilige masker?
  • Het masker van jou dat er toch ook zo goed uitziet
  • Het masker dat je door het leven heeft geholpen en je heeft gebracht waar je nu bent?
  • Jouw masker, dat jou helemaal past, dat zit als gegoten.
  • Is jouw masker vrolijk, altijd glimlachend, stuurs of misschien strak?

Achter dat masker voel je je veilig en als je in de spiegel kijkt zorgt jouw masker ervoor dat je niet alles hoeft te zien.

De vele gezichten

  • Hoeveel gezichten heb jij en …
  • ken je al die gezichten?

Hoe vind je de moed om al die gezichten van jezelf toe te laten en je masker af te zetten?
Het is eigen aan de mens om alles te vermijden om maar niet in contact te hoeven komen met de diepere lagen van jezelf (Jung).
Tegelijkertijd voelen we vaak een diep verlangen om verbonden te zijn met onszelf en daarmee met de ander.

Verbinding met je geschiedenis
Van jongs af hebben we geleerd ons aan te passen, eerst aan onze ouders, later aan de leraren, onze vrienden, de maatschappij…
We leren ook al jong ons van onze beste kant te laten zien. De “gezichten” die niet gewaardeerd worden, die verwrongen zijn, verbergen we achter een “masker” .
Dat hele speciale masker, alleen geschikt en passend voor jouw.
Een masker waarachter je je “ware gezicht” kunt verbergen. Soms zo goed dat je niet meer weet hoe die gezichten van jou eruit zien. Als je je ware gezicht laat zien, wordt je open en kwetsbaar en dat wil toch niemand?
En dan komt er een tijd dat je masker gaat knellen en dat je het graag kwijt wilt.
De vraag komt dan op….wil je je laten vinden? Zoals in het gedicht…”wie wordt ontmaskerd wordt gevonden”.

Een mogelijk vervolg hierop vinden we ook in “de maskermaker”:
Met trillende vingers
trok hij in een beweging het masker af
en riep schel: Kijk dan!
met zachte stem gaf ze antwoord:
wat wil je dat ik zie?
Jij bent het immers
jij in je essentie…”

De fotografe
Bij het schrijven van dit stukje moest ik denken aan een goede kennis van mij die fotografeert. Agnes maakt niet van die huis, tuin en keuken foto’s, maar een beetje mysterieuze, bijna mystieke foto’s van delen van bloemen. Ze kijkt minutieus en uit een klein deeltje van een plant of bloem komt een ‘hele wereld’ tevoorschijn. Daarnaast maakt ze sinds kort ook portretten. Ook dat zijn niet zomaar portretten… ze gaat met je naar buiten, ze neemt de tijd, praat met je en al pratend kijkt ze en fotografeert ze.
Met haar foto’s zoekt ze naar jou essentie. Je masker wordt transparant en je kijkt naar jezelf. Zelf schrijft ze hierover ….:” Het is iets geworden dat mensen laat zien zoals ze zijn, met al hun onvolmaaktheden.
En daarmee in al hun schoonheid.”
Voor mij krijgen haar foto’s een extra dimensie; de foto’s geven je een doorkijkje naar de ziel.
De woorden van het gedicht klinken daarin door: “Delf mijn gezicht op maak me mooi”

 

 

 

Afscheid nemen van je werk

Zal ik weggaan?
Zal ik verdrietig worden en weggaan?
Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden,
mijn schouders ophalen
en weggaan?
Zal ik de wereld neerzetten (of aan iemand anders geven),
denken: zo is het genoeg,
en weggaan?
Zal ik een deur zoeken,
en als er geen deur is: zal ik een deur maken,
hem voorzichtig opendoen
en weggaan – met kleine zachtmoedige passen?
Of zal ik blijven?

Zal ik blijven?
Toon Tellegen

Wie kan er beter dan een dichter de gevoelens verwoorden van verwarring, chaos, onzekerheid en verdriet op momenten van afscheid?

Afscheid nemen van je werk

Afscheid nemen: we krijgen er allemaal vroeg of laat mee te maken; het hoort bij het leven zou je kunnen zeggen.
Afscheid nemen van je werk is, anders dan een tijd terug, al lang niet meer een kwestie van “vrije keus”. Steeds vaker kom je ongewild zonder werk thuis te zitten:

  • Je hebt een burn-out of bent ziek geworden zodat je de baan die je had niet meer kunt doen.
  • Je wordt ontslagen als gevolg van de crisis.
  • Je bent boventallig geworden en kunt niet meer terecht op je oude werkplek.

Hoe ga je daarmee om?

Blijf je geforceerd positief en zeg je bij jezelf : ‘er is niets aan de hand?’
Ben je nog erg boos en wrokkig en wil je alleen maar de deur hard achter je dichtslaan?
Ben je druk op zoek naar ander werk en is er weinig aandacht voor wat je achter je hebt gelaten?
Kun je verdriet en frustratie toelaten, zodat er weer ruimte komt voor nieuwe mogelijkheden?
Hoe houdt je de verwarring en onzekerheid uit?
Hoe blijf je bij jezelf? En hoe lukt het je nieuwe richting aan je leven te geven?

Vragen die je jezelf kunt stellen en die schreeuwen om een antwoord
Vragen waar ieder van ons een ander antwoord op geeft.

Hoe geef jij een voor jouw passend antwoord?
Elk verlies vraagt een passend afscheid, ook verlies van je werk